4:20am

VL ko ngayon kaya ito nagawi na naman ako sa blog ko. Kawawa naman ang blog ko, kahit yung may-ari hindi man lang bisitahin. Nakapag-VL ako ngayon kasi ito yung mga natirang VL ko from last year na hindi ko naman nagamit. Since hindi naman convertible to cash, pinagamit na sa amin for this month.

Galing ako kanina sa dati kong pinagtatrabauhan. Sinamahan ko ang dati kong agent na nag-aapply ulit dun. Bago na ang mga guard na dati ay bumabati pa sa akin ng “Good Morning, Sir!” every time na pumapasok ako at binubuksan pa ang pintuan para sa akin na parang ako ang may-ari ng building. Although andun pa rin yung mga maintenance na dati ay nauutusan ko pang magpagising ng mga agent ko kapag natutulog sila sa sleeping quarters or magpakabit ng mga kung anu-ano sa bulletin board. Hindi na nila ako siguro namumukhaan kasi tumaba na ako or ayaw na lang talaga nila ako kausapin kasi sa dinami-dami ng pinag-uutos ko sa kanila noon (buti nga hindi ko sila inutusang bumili ng pagkain ko eh, kasamaan nang tunay yun)!

Bigla tuloy akong napa-reminisce ng last year ko. Exactly a year ago, nakatunganga ako sa bahay naghihintay magsimula sa trabaho. Hindi ko mawari noon kung nanghihinayang ba ako sa pag-alis ko sa dati kong kumpanya or kinakabahan lang kasi aalis ako sa supervisory position at babalik sa agent post.

Ngayon, wala nang bumabati sa akin pwera lang yung guard sa baba ng building na sa tingin ko lahat naman ginugudmorning niya. Wala na rin akong nauutusan na kumuha ng tubig sa pantry para sa akin. Wala na rin akong urge na pumasok 1 hour before my shift kasi wala naman na akong hahabuling reports na isa-submit sa manager namin.

Pero ‘ika nga, nagkaka-stiff neck lang ang taong walang ibang ginawa kundi pagsisihan ang nagdaan na. Oo, ako lang nagsabi nun.

Bakit 4:20am? Kasi around 4:20am ko rin sinimulang itipa itong post na ito. At konting trivia: Alam niyo bang ang lahat ng orasan sa pelikulang “Pulp Fiction” ay 4:20 ang oras?! Oha, sabi sa inyo may matututunan kayo sa mga blog ko eh.

Protected: The Beautiful Letdown

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Outside the Box

I believe I’ve told everyone more than once that I’ve stopped running for a long time now. So long that I’ve started growing a beer belly even though I don’t even drink to even qualify as a beer drinker. I remember the days when I used to have a 26-inch waistline. Now, I’ve only managed to squeeze myself into a size 32-inch W pair of pants. Jeez! I can’t believe I’ve gained so much weight! Last time I’ve checked, I tipped the scales at 150+ lbs. Although for my height, they say that’s the ideal weight (I really don’t know, I’m not the health expert here), it gets really bad when most of that gained pounds is just a big chunk of bubbling fat and it’s all concentrated in my belly area!

Believe me, I’ve been trying! I try my best to avoid that rack of desserts after ordering my lunch at work and grab a bottle of L-Carnitine drink! But each time I would go straight to the cashier to pay for my food, those Sylvannas pulls me into thinking that if I munch down one of them sweet pastry and drink one can of Coke Zero, the Zero Calorie content of the soda will cancel all the calorie content of the sweet treat!

I haven’t been running because: First, I don’t have anyone to run with. Some runners say the best way to encourage yourself to run is to get someone you could run with. Second, I don’t have anywhere to go running. I didn’t want to run around The Fort and get everyone at work see me with my sweaty pits the size of Canada. Neither would I want to run along the Pasig River near where I live. Third, I’m too lazy. I figure that the time I’d spend running should be best spent sleeping so I won’t doze off at work… too often! Everyone at work knows whenever I’m sleepy – I stop talking.

My peers at work already started boxing but it can only be done on weekdays. I already planned on buying gloves and wraps, but I’m still not sure. If this takes too much time from my weekday rest, I’m sure to quit in a heartbeat. I also signed-up for the Run for Pasig River event on October 10^th in MOA. With “signed-up” being the operative word (or is it words?), I could still cancel my registration or just ignore it since I haven’t paid for it just yet. I’m mostly in it for the celebs I’m about to see. I just hope it’s gonna be someone famous so I could at least have a picture taken with them and then post on to my Facebook page and boast that I met someone in the A-list!

I’m worried what would my body look like in a year. More than that, I’m more concerned with my health. Although, I’m still very young (don’t you dare object!), my family has a History of heart-related illness. I realized that the half a kilo of Chicharon I ate all by myself would someday come back and clog my arteries. Plus, with me smoking, if in case I didn’t inherit those heart-related illnesses from my parents, I would probably end up with lung cancer. I’m screwed!

So, what happens now?

I’ll tell you in a few days.

And oh, since I’ve already updated the driver for my laptop’s webcam, maybe next week I’ll start video blogging.

Dame ko gustong gawin. Sana magawa ko lahat kahit hindi na lang yung world domination. Sana kahit yung magkaroon ng poster sa Guadalupe. (insert song: Mangarap ka!)

Sana nabibili ang…

I know, previously naihayag ko ang mga frustration ko sa pagiging dukha o sa hindi gaanong kayamanan. Pero hayaan niyo naman na ihayag ko ang mga bagay na sa katayuan ko ngayon, let me say again for the record na hindi ako mayaman, ay mga mahirap nang maatim. Kung sana lang nabibili ang…

• Tulog

  Hindi kaila sa lahat na isa sa down-side ng pagiging kolzenner ay kulang ka lagi sa tulog. Andyan yung pauwi ka pa lang eh nasa utak mo na yung kamang hihigaan mo. Sana may makaimbento ng mga sasakyang pampubliko sa pinas na may higaan na at diretso na sa kwarto mo. Kung may pagkakataon mang makatulog, bihira akong makakuha ng mahimbing at diretsong tulog. Andyan yung magigising ka kasi yung kapitbahay naaliw mabuti sa pinapanood o may asong kakahol kasi may kumatok na kartero (muntik ko na makalimutan tagalong ng Mailman). Kung isang mapayapang tanghali naman, magigising ka naman sa init kasi nag-brownout or hindi lang nakayanan ng erkon. Kung minalas-malas ka, lahat ng bagay sa buong universe ay pumirma na sa pagtulog mo kaso hindi ka naman makatulog kasi… wala lang! Trip lang ng diwa mong sariwain lahat ng lyrics ng mga kanta o mag-shimmering flashback sa nakaraan kahit na may bitbit nang pouch ang eyebags mo!

• Oras

  Although hindi naman talaga kolzenner ang pinapasukan ko, or yung trabaho ko mismo, sa gabi pa rin kailangang mag-trabaho. Gahol sa oras madalas. Pilit hinahabol ang isang bagay na hindi naman mahuhuli. Paglabas ng trabaho, oras naman para mag-enjoy or magpahinga. Marami akong kasamang mga pamilyado na. Sila yung ubod ng hirap ayaing tumambay muna or lumabas lalo na sa weekend kasi syempre naman, iyon lang ang oras nila sa pamilya nila. Sa akin naman, nauubos ng tulog at pahinga ang oras na sana ay ginugol ko para matutong mag-maneho (kahit wala akong tsikot) or magbasa ng libro para may matutunan naman (hindi yung puro sign-board na lang ng bus o laman ng kyumpyuter ang nababasa) or magtatakbo ulet para hindi na lumaki pa lalo ang tyan ko.

Kanina sa opisina dinaing ko ito. Sagot ng ungas kong kasama: “Oo naman, nabibili yan… mag-resign ka!”

Nagimbal ang mundo ko, peeps. Nag-shimmering flashback tuloy ang isip ko sa mga panahong wala akong trabaho at one-scratch-one-beak ako! Yung panahong ako’y nakatihaya sa sahig hanggang sa tubuan ako ng kabute at kabisado ko ang program sa radio at lifestyle network. Yung panahong lahat ng tulog at oras sa mundo ay nasa akin. Yung panahong inggit na inggit ako sa mga kakilala kong may pang-text araw-araw samantalang ako wala kahit pang reply sa napakaimportanteng text!

So mga bata… ano ang natutunan niyo kay MD ngayon?

Spectacular!

Matagal-tagal na rin akong tumitingin sa mundo gamit ang antipara. Nagsimula noong kolehiyo ako, unti-unti nang lumalabo ang paningin ko.

Akala ko noon, mga matatalino lang ang nagsusuot nito. Totoo pala!

Sinubukan ko dati noong bata pa ako na suotin ang salamin ng Mama ko. Ayun, pag-uwi ng bahay, nagsuka ako buong araw!

Mabalik tayo sa unti-unting paglabo ng mga mata ko. Akala ko noon, normal lang na nakakalampas na ang mga Jeep na sinasakyan ko pauwi bago ko mabasa ang signboard. Iniisip ko baka naman kasi kapag gabi lang lumalabo ang mata ko. Hanggang sa kahit umaga, hindi na ako nakakarecognize ng mukha ng tao.

Hinala ko, dahil ito sa pagbabasa ko ng libro kahit madilim. Kahit kasi bago matulog, may bitbit pa rin akong libro. I used to share rooms with my older brother. Nauuna siyang matulog at kapag nawili ako sa pagbabasa, minsan magigising na lang yun at bubulyawan ako na patayin na ang ilaw. Kahit na patay ang ilaw, tuloy pa rin ako sa pagbabasa gamit ang ilaw ng cellphone. At alam niyo naman kung gaano kaliwanag ang mga naunang cellphone.

Matagal rin bago natigil ang masamang habit na iyon.

Dumating ang panahon at hindi na ako umuupo sa likuran ng klase. Hindi ko na nagagawa ang mga nakasanayan ko – matulog sa klase, mangodigo, makipagkulitan, makipagkopyahan, makipagdaldalan, mag-drawing ng professor, at kung anu-ano pa. Napilitan rin akong pag-aralan mabuti ang asignatura, dahil siguradong kapag may tanong ang guro, magtatanong iyon sa taong nasa harap.

Hanggang sa nagpagawa na rin ako ng salamin. Nakakapanibago. Maraming gawain noon ang may kahirapang gawin kapag naka-salamin gaya ng paglalamutak ng mukha kapag nababanas ka o ang pagpupunas ng pawis sa mukha. Pero napansin ko na nagsimulang seryosohin na ako ng mga tao simula noong nagsalamin ako. Nanalo ako ng sa isang patimpalak ng mga manunulat.

Pagpasok ko naman sa pagtatrabaho, nadiskubre ko naman ang contact lens. Marami nanibago at nagustuhan ang sinasabi nilang pagka-aliwalas ng mukha ko kapag hindi ko suot ang mga salamin ko. Pero noong panahon na noong nag-apply ako ng promotion para maging Team Leader, pinayuhan akong magsuot ng salamin sa Interview ko. Ayaw raw kasi ng Site Director ng mga bata. Sinunod ko ang payo niya at nakapasa nga naman ako.

Malayo ang narating ko sa mga salaming ito. Ang mga salaming ito ang tumulong sa akin upang makita ang mundo ng mas malinaw – may direksyon. Maaari akong magsuot ng contact lens para maging kaaya-aya sa mata ng iba, pero mas marami pa rin akong magagawa suot ang mga salamin na ito. Pwede akong matulog, mag-swimming, magpuyat at kung anu-ano pa.

I may look like more of a dork when I wear it… at least, uhm…

Yeah, who am I kidding! Ok, I look like a dork! Whatever!

Gusto pang magbasa ng tungkol sa salamin? Dalawin ang Pitong Maskara

LOLz

Hehe! Peace, kung sino ka man… sabi ko sa’yo iba-blog ko eh… hehe