4:20am

19 01 2011

VL ko ngayon kaya ito nagawi na naman ako sa blog ko. Kawawa naman ang blog ko, kahit yung may-ari hindi man lang bisitahin. Nakapag-VL ako ngayon kasi ito yung mga natirang VL ko from last year na hindi ko naman nagamit. Since hindi naman convertible to cash, pinagamit na sa amin for this month.

Galing ako kanina sa dati kong pinagtatrabauhan. Sinamahan ko ang dati kong agent na nag-aapply ulit dun. Bago na ang mga guard na dati ay bumabati pa sa akin ng “Good Morning, Sir!” every time na pumapasok ako at binubuksan pa ang pintuan para sa akin na parang ako ang may-ari ng building. Although andun pa rin yung mga maintenance na dati ay nauutusan ko pang magpagising ng mga agent ko kapag natutulog sila sa sleeping quarters or magpakabit ng mga kung anu-ano sa bulletin board. Hindi na nila ako siguro namumukhaan kasi tumaba na ako or ayaw na lang talaga nila ako kausapin kasi sa dinami-dami ng pinag-uutos ko sa kanila noon (buti nga hindi ko sila inutusang bumili ng pagkain ko eh, kasamaan nang tunay yun)!

Bigla tuloy akong napa-reminisce ng last year ko. Exactly a year ago, nakatunganga ako sa bahay naghihintay magsimula sa trabaho. Hindi ko mawari noon kung nanghihinayang ba ako sa pag-alis ko sa dati kong kumpanya or kinakabahan lang kasi aalis ako sa supervisory position at babalik sa agent post.

Ngayon, wala nang bumabati sa akin pwera lang yung guard sa baba ng building na sa tingin ko lahat naman ginugudmorning niya. Wala na rin akong nauutusan na kumuha ng tubig sa pantry para sa akin. Wala na rin akong urge na pumasok 1 hour before my shift kasi wala naman na akong hahabuling reports na isa-submit sa manager namin.

Pero ‘ika nga, nagkaka-stiff neck lang ang taong walang ibang ginawa kundi pagsisihan ang nagdaan na. Oo, ako lang nagsabi nun.

Bakit 4:20am? Kasi around 4:20am ko rin sinimulang itipa itong post na ito. At konting trivia: Alam niyo bang ang lahat ng orasan sa pelikulang “Pulp Fiction” ay 4:20 ang oras?! Oha, sabi sa inyo may matututunan kayo sa mga blog ko eh.

Advertisements




Viva! Soy un millonario!

22 11 2010

Now that I am a millionaire, I will…

  • Still work in the office as a Researcher. I don’t want anyone to think that I’ve gone conceited because of my easily earned wealth. I’ll still work there because I want to answer questions like, “Why do you still work here, when you can practically buy the Company?” with “I want to remain grounded. I built a family in this job as a researcher and the wealth that I’ve earned is nothing compared to the relationships I had built working in this company. Besides, I want to keep myself busy aside from the trips my butler has set for me for the whole year.”
  • Learn how to speak Spanish and start talking to anyone I look down to in Spanish like in Soap Operas where the Hacienderos converse to their slaves. “Tonta” or “Vamos, Indios”!
  • Buy a car. Just one car to drive myself to work. The limo is for when I’m too lazy to drive for myself.
  • Buy a yacht and invite everyone to a party. I’ll invite Oprah Winfrey and tell her that I’m buying her. I’ll invite Willie Revillame and have him bend over while everyone pins a tail on his arse!
  • Buy a timeslot on ABS-CBN. I’ll make sure it’s the primetime slot. This is where I’ll air all my video-blogs.
  • Have Vicky Bello perform a liposuction on me and make David Beckham dip nachos on my fat so I’ll be the sexiest man alive.
  • Announce that August __, is the international day to adore me. All posters in EDSA should be brought down and replaced by pictures of me from when I was a baby until I’m all grown up. A program will then be held in MOA concert grounds to be hosted by Toni Gonzaga and Mariel Rodriguez to honor my existence.




Protected: The Beautiful Letdown

2 11 2010

This content is password protected. To view it please enter your password below:





Sana nabibili ang…

11 09 2010

I know, previously naihayag ko ang mga frustration ko sa pagiging dukha o sa hindi gaanong kayamanan. Pero hayaan niyo naman na ihayag ko ang mga bagay na sa katayuan ko ngayon, let me say again for the record na hindi ako mayaman, ay mga mahirap nang maatim. Kung sana lang nabibili ang…

  • Tulog

    Hindi kaila sa lahat na isa sa down-side ng pagiging kolzenner ay kulang ka lagi sa tulog. Andyan yung pauwi ka pa lang eh nasa utak mo na yung kamang hihigaan mo. Sana may makaimbento ng mga sasakyang pampubliko sa pinas na may higaan na at diretso na sa kwarto mo. Kung may pagkakataon mang makatulog, bihira akong makakuha ng mahimbing at diretsong tulog. Andyan yung magigising ka kasi yung kapitbahay naaliw mabuti sa pinapanood o may asong kakahol kasi may kumatok na kartero (muntik ko na makalimutan tagalong ng Mailman). Kung isang mapayapang tanghali naman, magigising ka naman sa init kasi nag-brownout or hindi lang nakayanan ng erkon. Kung minalas-malas ka, lahat ng bagay sa buong universe ay pumirma na sa pagtulog mo kaso hindi ka naman makatulog kasi… wala lang! Trip lang ng diwa mong sariwain lahat ng lyrics ng mga kanta o mag-shimmering flashback sa nakaraan kahit na may bitbit nang pouch ang eyebags mo!

  • Oras

    Although hindi naman talaga kolzenner ang pinapasukan ko, or yung trabaho ko mismo, sa gabi pa rin kailangang mag-trabaho. Gahol sa oras madalas. Pilit hinahabol ang isang bagay na hindi naman mahuhuli. Paglabas ng trabaho, oras naman para mag-enjoy or magpahinga. Marami akong kasamang mga pamilyado na. Sila yung ubod ng hirap ayaing tumambay muna or lumabas lalo na sa weekend kasi syempre naman, iyon lang ang oras nila sa pamilya nila. Sa akin naman, nauubos ng tulog at pahinga ang oras na sana ay ginugol ko para matutong mag-maneho (kahit wala akong tsikot) or magbasa ng libro para may matutunan naman (hindi yung puro sign-board na lang ng bus o laman ng kyumpyuter ang nababasa) or magtatakbo ulet para hindi na lumaki pa lalo ang tyan ko.

Kanina sa opisina dinaing ko ito. Sagot ng ungas kong kasama: “Oo naman, nabibili yan… mag-resign ka!”

Nagimbal ang mundo ko, peeps. Nag-shimmering flashback tuloy ang isip ko sa mga panahong wala akong trabaho at one-scratch-one-beak ako! Yung panahong ako’y nakatihaya sa sahig hanggang sa tubuan ako ng kabute at kabisado ko ang program sa radio at lifestyle network. Yung panahong lahat ng tulog at oras sa mundo ay nasa akin. Yung panahong inggit na inggit ako sa mga kakilala kong may pang-text araw-araw samantalang ako wala kahit pang reply sa napakaimportanteng text!

So mga bata… ano ang natutunan niyo kay MD ngayon?





If I were rich

4 09 2010

I wanna be a billionaire so freakin’ bad

Well, not so much that I’d become high profile, can’t get to places without a bodyguard or paparazzi following you, or people plot murderous plans to gain my wealth. Gusto ko yung tama lang.

Minsan narinig ko mga katrabaho ko nag-uusap.

Richguy1: Sasabay
ka ba mamaya? (they apparently carpool)

Richguy2: Hindi, umuulan kasi kaya may dala akong kotse

MD: (nakisabat) naks, rich kid! Imbes na payong ang dala, kotse ang dala!


O kaya naman, I’m rich enough that I go to work just to keep myself busy or I do it just for fun. O kaya naman, linya ko kapag sweldo na: “Huh?! Sweldo na naman?! Saan ko naman kaya ilalagay yung barya ko?”

Hindi naman ako nagrereklamo. Sa katunayan, masaya akong lumaki ako sa payak na pamumuhay. Nagpapasalamat ako sa magulang ko na tinuruan kaming pasalamatan ang lahat ng mayroon kami at pag-pursigihan ang lahat ng gusto makamit. Naawa lang ako sa sarili ko everytime papasok ako sa trabaho at umuulan. Gamit ang payong na humatsing lang ako ay babaligtad na, nag-aabang ako ng masasakyan na tumatagal ng 15 to 30 mins. Minsan, nakita ko ang sarili ko na parang yung lalake sa commercial ng bangko na nagsasabing, “Someday, I’m gonna have my own car.” So sad, mga tsong! Tapos biglang matatalsikan ka pa ng tubig ng isang rumaragasang Expedition! So sad, indeed! Daig ko pa ang inaping bida sa isang Soap Opera na pinagbibidahan ni Juday or ni Santino.

Minsan naisip ko, ano kaya pakiramdam ng pinanganak kang mayaman na? Napapag-usapan namin madalas yan.

Kakiskisang siko sila Ayala, Araneta, EDSA, at sila Kris. Breakfast in Hong Kong… followed by brunch in Dubai… lunch in Italy… dinner in Paris… weekends in Santorini… haaay inggit me much!

Tapos on a weekday, if you can’t sleep, you’ll drive out to anywhere in the Metro on your <insert high-end car’s name here>.

Naisip ko bigla, baka may down side din naman ang pagiging rich. Although hindi ko pa malaman ngayon kung ano man yun, ang alam ko na masaya ako ngayong nakaranas ako ng paghihirap sa buhay ko noon. Dahil ngayong nakakaluwang ng kaunti at Taxi na ang sinasakyan hindi na jeep, or naglalakad, mas nakikita ko ang rason kung bakit ko kailangan pagdaanan ang lahat. Mas maa-appreciate mo ang bunga ng lahat ng pinaghirapan mo. Mas iva-value mo lahat ng bagay na kahit paano ay nakamtan mo.

Ngayon masaya pa rin naman akong kakiskisang siko ko ang mga taong hinubog din ng payak na buhay, pinatatag ng paghihirap at pinayaman sa mabubuting loob. Breakfast at my house… followed by yosi brunch in the streets… lunch at work… dinner at my house at weekends with Nani! Oha!

Then again, masarap pa ring mangarap.





O Aking Irog!

6 08 2010

Pagbalik ko sa trabaho, may natagpuan akong “Love Letter” sa aking locker (Pasensya na JKuli, hindi ko talaga matagalog yun eh). Maghinay-hinay muna, dahil hindi naman nakapangalan sa akin ang liham na iyon. Siguro nagkamali lang ng hulog yung taong nagpadala ng liham o nilagay doon ng pinagpadalhan. Ewan ko. Basta, natawa lang ako sa kung ano ang nakasulat. Sa wikang ingles ang liham kaya isasalin ko ito sa wikang gamay na gamay ko hindi talaga.

Mahal kong Momay
(hindi tunay na pangalan),

Gusto kong makausap kang muli…
Makita kang muli…
Makasama… makayakap…
Gusto kong ikaw lang ang kapiling habangbuhay…
Gusto kong tumanda kasama ka…
Blah
Blah

Nagmamahal,
Noah
(hindi rin tunay na pangalan)

Agad ko itong pinakita sa mga kasama ko at sama-sama naming pinagtawanan at pinandirihan ang liham. May numero pa ito sa tupi ng liham na para bang hinahangad ni Noah na tawagan o i-text ni Momay. Lalo kaming nandiri! Pagtapos ay amin ring itinapon ang liham.

Naisip ko bigla, bakit kami nagkagano’n? Lahat naman kami’y mga nakakaranas o nakaranas na ng aming tikim sa pag-ibig pero bakit gano’n ang reaksyon namin sa liham na iyon. Oo, may pagka-baduy ang nilalaman ng liham pero hindi ba lahat naman tayo dumaan rin sa gano’n?

Naalala mo noong ika’y nagbibinata o nagdadalaga na sa tuwing dumadaan ang napupusuan eh hindi ka magkahumayaw sa pagtatago sa ilalim ng upuan mo na parang nakikita ka niya? Pero sa loob mo ay kinikilig ang lahat ng buto mo’t kalamnan.

Pag-uwi ko galling opisina at habang naglalakad papunta sa bahay namin, naisip ko ang lagay ng relasyon naming. Nasaang yugto na ba kami? Minsan parang nakakasawa na. Araw-araw na nakikita… minsan nakakainis pa… nakaka-urat!

Siguro normal nang nangyayari sa isang relasyon ang ganito. Plateau-nic stage daw sa wikang ingles. Yung hindi naman bumababa ang lebel ng pag-ibig kundi,”Steady” lang. Hindi nadaragdagan… hindi rin nababawasan.

Pero naisip ko, kung nasa ganoong estado na kami ng aming relasyon, ang susunod ba ay pababa na? Magiging isa na naman ba ako sa mga taong kumakapa sa kawalan at naghahanap ng iibigin muli?

Naisip ko rin ang napakaraming mag-irog na naghiwalay. Naisip kong nakakapanghinayang namang isipin na sa tagal na pinagsamahan, sa dami ng pinagdaanan, ang dalawang taong nagsimula ng may napakaraming bagay na magkaparehas ay maghihiwalay bilang dalawang magkaibang nilalang.

Pagdating sa bahay at pagbukas ko ng pintuan, nakita ko siya at muling napalagay ang loob ko. Naroon siya at ako’y sa kanya. Muli kong natikman ang kanyang halik at naalala kung bakit kami ang magkasama. Muli kong nalaman kung bakit sa kabila ng minsanang pagka-irita ko at kawalan ng pasensya niya ay magkasama pa rin kami. Muli kong naisip na dapat ipagpasalamat ko ang bawat saglit na nakikita ka. Muli kong naisip na sa kabila ng tampuhan, awayan at kung anu-ano pa ay yumayakap ka pa rin sa akin.

Pag-ibig nga naman!





Spectacular!

18 05 2010

Matagal-tagal na rin akong tumitingin sa mundo gamit ang antipara. Nagsimula noong kolehiyo ako, unti-unti nang lumalabo ang paningin ko.

Akala ko noon, mga matatalino lang ang nagsusuot nito. Totoo pala!

Sinubukan ko dati noong bata pa ako na suotin ang salamin ng Mama ko. Ayun, pag-uwi ng bahay, nagsuka ako buong araw!

Mabalik tayo sa unti-unting paglabo ng mga mata ko. Akala ko noon, normal lang na nakakalampas na ang mga Jeep na sinasakyan ko pauwi bago ko mabasa ang signboard. Iniisip ko baka naman kasi kapag gabi lang lumalabo ang mata ko. Hanggang sa kahit umaga, hindi na ako nakakarecognize ng mukha ng tao.

Hinala ko, dahil ito sa pagbabasa ko ng libro kahit madilim. Kahit kasi bago matulog, may bitbit pa rin akong libro. I used to share rooms with my older brother. Nauuna siyang matulog at kapag nawili ako sa pagbabasa, minsan magigising na lang yun at bubulyawan ako na patayin na ang ilaw. Kahit na patay ang ilaw, tuloy pa rin ako sa pagbabasa gamit ang ilaw ng cellphone. At alam niyo naman kung gaano kaliwanag ang mga naunang cellphone.

Matagal rin bago natigil ang masamang habit na iyon.

Dumating ang panahon at hindi na ako umuupo sa likuran ng klase. Hindi ko na nagagawa ang mga nakasanayan ko – matulog sa klase, mangodigo, makipagkulitan, makipagkopyahan, makipagdaldalan, mag-drawing ng professor, at kung anu-ano pa. Napilitan rin akong pag-aralan mabuti ang asignatura, dahil siguradong kapag may tanong ang guro, magtatanong iyon sa taong nasa harap.

Hanggang sa nagpagawa na rin ako ng salamin. Nakakapanibago. Maraming gawain noon ang may kahirapang gawin kapag naka-salamin gaya ng paglalamutak ng mukha kapag nababanas ka o ang pagpupunas ng pawis sa mukha. Pero napansin ko na nagsimulang seryosohin na ako ng mga tao simula noong nagsalamin ako. Nanalo ako ng sa isang patimpalak ng mga manunulat.

Pagpasok ko naman sa pagtatrabaho, nadiskubre ko naman ang contact lens. Marami nanibago at nagustuhan ang sinasabi nilang pagka-aliwalas ng mukha ko kapag hindi ko suot ang mga salamin ko. Pero noong panahon na noong nag-apply ako ng promotion para maging Team Leader, pinayuhan akong magsuot ng salamin sa Interview ko. Ayaw raw kasi ng Site Director ng mga bata. Sinunod ko ang payo niya at nakapasa nga naman ako.

Malayo ang narating ko sa mga salaming ito. Ang mga salaming ito ang tumulong sa akin upang makita ang mundo ng mas malinaw – may direksyon. Maaari akong magsuot ng contact lens para maging kaaya-aya sa mata ng iba, pero mas marami pa rin akong magagawa suot ang mga salamin na ito. Pwede akong matulog, mag-swimming, magpuyat at kung anu-ano pa.

I may look like more of a dork when I wear it… at least, uhm…

Yeah, who am I kidding! Ok, I look like a dork! Whatever!

😀
Gusto pang magbasa ng tungkol sa salamin? Dalawin ang Pitong Maskara