4:20am

19 01 2011

VL ko ngayon kaya ito nagawi na naman ako sa blog ko. Kawawa naman ang blog ko, kahit yung may-ari hindi man lang bisitahin. Nakapag-VL ako ngayon kasi ito yung mga natirang VL ko from last year na hindi ko naman nagamit. Since hindi naman convertible to cash, pinagamit na sa amin for this month.

Galing ako kanina sa dati kong pinagtatrabauhan. Sinamahan ko ang dati kong agent na nag-aapply ulit dun. Bago na ang mga guard na dati ay bumabati pa sa akin ng “Good Morning, Sir!” every time na pumapasok ako at binubuksan pa ang pintuan para sa akin na parang ako ang may-ari ng building. Although andun pa rin yung mga maintenance na dati ay nauutusan ko pang magpagising ng mga agent ko kapag natutulog sila sa sleeping quarters or magpakabit ng mga kung anu-ano sa bulletin board. Hindi na nila ako siguro namumukhaan kasi tumaba na ako or ayaw na lang talaga nila ako kausapin kasi sa dinami-dami ng pinag-uutos ko sa kanila noon (buti nga hindi ko sila inutusang bumili ng pagkain ko eh, kasamaan nang tunay yun)!

Bigla tuloy akong napa-reminisce ng last year ko. Exactly a year ago, nakatunganga ako sa bahay naghihintay magsimula sa trabaho. Hindi ko mawari noon kung nanghihinayang ba ako sa pag-alis ko sa dati kong kumpanya or kinakabahan lang kasi aalis ako sa supervisory position at babalik sa agent post.

Ngayon, wala nang bumabati sa akin pwera lang yung guard sa baba ng building na sa tingin ko lahat naman ginugudmorning niya. Wala na rin akong nauutusan na kumuha ng tubig sa pantry para sa akin. Wala na rin akong urge na pumasok 1 hour before my shift kasi wala naman na akong hahabuling reports na isa-submit sa manager namin.

Pero ‘ika nga, nagkaka-stiff neck lang ang taong walang ibang ginawa kundi pagsisihan ang nagdaan na. Oo, ako lang nagsabi nun.

Bakit 4:20am? Kasi around 4:20am ko rin sinimulang itipa itong post na ito. At konting trivia: Alam niyo bang ang lahat ng orasan sa pelikulang “Pulp Fiction” ay 4:20 ang oras?! Oha, sabi sa inyo may matututunan kayo sa mga blog ko eh.

Advertisements




Sana nabibili ang…

11 09 2010

I know, previously naihayag ko ang mga frustration ko sa pagiging dukha o sa hindi gaanong kayamanan. Pero hayaan niyo naman na ihayag ko ang mga bagay na sa katayuan ko ngayon, let me say again for the record na hindi ako mayaman, ay mga mahirap nang maatim. Kung sana lang nabibili ang…

  • Tulog

    Hindi kaila sa lahat na isa sa down-side ng pagiging kolzenner ay kulang ka lagi sa tulog. Andyan yung pauwi ka pa lang eh nasa utak mo na yung kamang hihigaan mo. Sana may makaimbento ng mga sasakyang pampubliko sa pinas na may higaan na at diretso na sa kwarto mo. Kung may pagkakataon mang makatulog, bihira akong makakuha ng mahimbing at diretsong tulog. Andyan yung magigising ka kasi yung kapitbahay naaliw mabuti sa pinapanood o may asong kakahol kasi may kumatok na kartero (muntik ko na makalimutan tagalong ng Mailman). Kung isang mapayapang tanghali naman, magigising ka naman sa init kasi nag-brownout or hindi lang nakayanan ng erkon. Kung minalas-malas ka, lahat ng bagay sa buong universe ay pumirma na sa pagtulog mo kaso hindi ka naman makatulog kasi… wala lang! Trip lang ng diwa mong sariwain lahat ng lyrics ng mga kanta o mag-shimmering flashback sa nakaraan kahit na may bitbit nang pouch ang eyebags mo!

  • Oras

    Although hindi naman talaga kolzenner ang pinapasukan ko, or yung trabaho ko mismo, sa gabi pa rin kailangang mag-trabaho. Gahol sa oras madalas. Pilit hinahabol ang isang bagay na hindi naman mahuhuli. Paglabas ng trabaho, oras naman para mag-enjoy or magpahinga. Marami akong kasamang mga pamilyado na. Sila yung ubod ng hirap ayaing tumambay muna or lumabas lalo na sa weekend kasi syempre naman, iyon lang ang oras nila sa pamilya nila. Sa akin naman, nauubos ng tulog at pahinga ang oras na sana ay ginugol ko para matutong mag-maneho (kahit wala akong tsikot) or magbasa ng libro para may matutunan naman (hindi yung puro sign-board na lang ng bus o laman ng kyumpyuter ang nababasa) or magtatakbo ulet para hindi na lumaki pa lalo ang tyan ko.

Kanina sa opisina dinaing ko ito. Sagot ng ungas kong kasama: “Oo naman, nabibili yan… mag-resign ka!”

Nagimbal ang mundo ko, peeps. Nag-shimmering flashback tuloy ang isip ko sa mga panahong wala akong trabaho at one-scratch-one-beak ako! Yung panahong ako’y nakatihaya sa sahig hanggang sa tubuan ako ng kabute at kabisado ko ang program sa radio at lifestyle network. Yung panahong lahat ng tulog at oras sa mundo ay nasa akin. Yung panahong inggit na inggit ako sa mga kakilala kong may pang-text araw-araw samantalang ako wala kahit pang reply sa napakaimportanteng text!

So mga bata… ano ang natutunan niyo kay MD ngayon?





The Adventures of Kiro

25 05 2010

[Babala: Ang sumusunod na poste ay dulot ng matinding pagka-GEEK ni MD. Pwedeng patulan wag lang asarin. Reader discretion is uhm, uhm… Basta bahala na kayo. Eh sa ito ang pumasok sa isip ko eh]

Ito ay litrato ng isang Tigrex at ng matapang na Hunter na nangangarap malipol ang pinaka malupet na halimaw sa Pokke Village (totoong pangalan yan ng lugar sa game). Ito ang kinaadikan ko ngayon, Monster Hunter Freedom Unite. Although, mag-iisang taon na akong naglalaro nito, ngayon lang ako muli nakatutok sa paglalaro nito. Buwiset nga lang at hindi na ako nakaalis sa HR2 (Hunter Rank 2).

Una akong nahumaling sa larong Patapon 2. Nilalaro kasi ito ng agent ko. Nakyuryus ako kung ano yung laro niyang may ubod ng cute na tunog. Ayun, lagi akong nakikisabay sa lunch niya para lang makilaro ng PSP niya. Dahil sa ganap na inggitero ako, napabili rin ako ng sarili kong PSP console at doon na nagsimula ang kaadikan. Ang Patapon 2 ay pambatang laro kung maituturing. Gamit ang mga keys na Square (Pata), Circle (Pon), Triangle (Chaka), at X (Don), pipindutin mo ang mga chants gaya ng PATA-PATA-PATA-PON (which means to charge or move forward) para talunin ang mga Karmen! Ang magpapahirap nga lang dito ay kailangan mong i-sabay sa rhythm ng drum beat ang bawat pindot kundi madadapa ang mga Patapon at magiging vulnerable sa mga attack ng alagad ni Karmen o ng kung sinumang halimaw.

I-click ito para mapakinggan ang ubod ng kyut na opening song ng Patapon.

Nakakaaliw, nakakalibang, ang Patapon ay madaling laro kung tutuusin kasi hindi mo naman kailangan masyadong tumingin sa screen para malaro. Kailangan lang alam mo ang weakness ng kalaban mo at kung paano aayusin ang mga alagad mo.

3 or 4 months ko lang nilaro ang Patapon. Natapos ko rin agad, at nabagot nang muli ang batang si MD.

Naalala ko bigla na may nag-suggest na laruin ko rin ang Monster Hunter. Akala ko noon ito ay parang Pokemon din. Ibang-iba pala. Sa graphics pa lang, para ka nang dinala sa mundo nito.

Mahirap sa simula kasi kailangan mo muna matutunan ang basics: Weapons, Armors, Use of Materials. Kailangan mo ring pag-aralan kung paano gawin ang mga sumusunod: Gather, Cook Meat, Combine Materials, Fish at Mine. Ang nakakatuwa, kapag nalaman mo na ang mga yan, maaari ka nang magsimula sa una mong Quest mula sa Village Elder. Simple lang sa una, mga gathering Quest. Pero susunod niyan Slaying Quests na at ang pinakamahirap, Hunting Quest kung saan papatay ka ng isang malakaing Halimaw. Although sa simula, isang hamak na Gendrome (parang T-Rex na kasing laki ng Character mo lang halos) pa lang ang papatayin mo. Paglalaruan mo ang combination ng Armor at Weapon. Tactics and Skills ang kailangan para matagumpayan ang isang Quest. Para sa akin, ang pinakamahirap na napatay ko ay isang Plesioth. Hindi naman sa malakas ito, kundi napakailap. Sa mga naglalaro nito, malamang isa rin sa pinaka ayaw niyo ang pumatay ng Plesioth. Ang mga water creature, tatapatan mo ng Fire Weapons.

Nakakaaliw! Kaso nga lang, pagkatapos mong maglaro masakit na ang mga daliri at braso mo.

Pampalipas oras ko ngayon yan. Kaso nga lang, kapag nasimulan ko na, madalas nakakalimutan ko na rin matulog. Ayun, bangag ako sa trabaho kanina. Paglabas ko ng trabaho, na-realize ko 24 hours na akong gising. Halos alas-sais y medya na ng umaga ako nagising nung Lunes eh.

Ang moral lesson ng posteng ito? Wala. Or kung meron man, malamang hindi ko natutunan. Nag-enjoy naman ako sa mga oras na nasayang ko kakalaro ng PSP eh. Masakit nga lang yung thumbs ko at yung wrist ko. Kung may anak ako ngayon, bibigyan ko ba ng PSP? Uhm, depende. Kung marunong na siyang magbasa at magsulat ng pangalan niya, sige bibigyan ko. Kaso bibigyan ko ng boundaries. Pagkatapos ko muna maglaro.hehehe

Bago ko nga pala tapusin ang posteng ito. Sa mga naglalaro naman nito, penge naman ng tips oh. Kasi yung mga ka-Adhoc ko dati sa office hindi ko na nakikita eh.

Shucks, I’m such a Geek!

Dagdag: Kayo? Ihayag ang inyong kinaaliwang Video Game.  Maaari ring ihayag ang mga larong kalye na nilaro nung kabataan.





Spectacular!

18 05 2010

Matagal-tagal na rin akong tumitingin sa mundo gamit ang antipara. Nagsimula noong kolehiyo ako, unti-unti nang lumalabo ang paningin ko.

Akala ko noon, mga matatalino lang ang nagsusuot nito. Totoo pala!

Sinubukan ko dati noong bata pa ako na suotin ang salamin ng Mama ko. Ayun, pag-uwi ng bahay, nagsuka ako buong araw!

Mabalik tayo sa unti-unting paglabo ng mga mata ko. Akala ko noon, normal lang na nakakalampas na ang mga Jeep na sinasakyan ko pauwi bago ko mabasa ang signboard. Iniisip ko baka naman kasi kapag gabi lang lumalabo ang mata ko. Hanggang sa kahit umaga, hindi na ako nakakarecognize ng mukha ng tao.

Hinala ko, dahil ito sa pagbabasa ko ng libro kahit madilim. Kahit kasi bago matulog, may bitbit pa rin akong libro. I used to share rooms with my older brother. Nauuna siyang matulog at kapag nawili ako sa pagbabasa, minsan magigising na lang yun at bubulyawan ako na patayin na ang ilaw. Kahit na patay ang ilaw, tuloy pa rin ako sa pagbabasa gamit ang ilaw ng cellphone. At alam niyo naman kung gaano kaliwanag ang mga naunang cellphone.

Matagal rin bago natigil ang masamang habit na iyon.

Dumating ang panahon at hindi na ako umuupo sa likuran ng klase. Hindi ko na nagagawa ang mga nakasanayan ko – matulog sa klase, mangodigo, makipagkulitan, makipagkopyahan, makipagdaldalan, mag-drawing ng professor, at kung anu-ano pa. Napilitan rin akong pag-aralan mabuti ang asignatura, dahil siguradong kapag may tanong ang guro, magtatanong iyon sa taong nasa harap.

Hanggang sa nagpagawa na rin ako ng salamin. Nakakapanibago. Maraming gawain noon ang may kahirapang gawin kapag naka-salamin gaya ng paglalamutak ng mukha kapag nababanas ka o ang pagpupunas ng pawis sa mukha. Pero napansin ko na nagsimulang seryosohin na ako ng mga tao simula noong nagsalamin ako. Nanalo ako ng sa isang patimpalak ng mga manunulat.

Pagpasok ko naman sa pagtatrabaho, nadiskubre ko naman ang contact lens. Marami nanibago at nagustuhan ang sinasabi nilang pagka-aliwalas ng mukha ko kapag hindi ko suot ang mga salamin ko. Pero noong panahon na noong nag-apply ako ng promotion para maging Team Leader, pinayuhan akong magsuot ng salamin sa Interview ko. Ayaw raw kasi ng Site Director ng mga bata. Sinunod ko ang payo niya at nakapasa nga naman ako.

Malayo ang narating ko sa mga salaming ito. Ang mga salaming ito ang tumulong sa akin upang makita ang mundo ng mas malinaw – may direksyon. Maaari akong magsuot ng contact lens para maging kaaya-aya sa mata ng iba, pero mas marami pa rin akong magagawa suot ang mga salamin na ito. Pwede akong matulog, mag-swimming, magpuyat at kung anu-ano pa.

I may look like more of a dork when I wear it… at least, uhm…

Yeah, who am I kidding! Ok, I look like a dork! Whatever!

😀
Gusto pang magbasa ng tungkol sa salamin? Dalawin ang Pitong Maskara





Si Manong Driver

27 03 2010

Nagiging antukin ako lately. Hindi ako sanay kasi napaka-perky ko talaga lalung-lalo na sa mga pagkakataong maging super bibo kid ako. Kaya naman imbes na making ako, ito nakagawa ako ng bagong post. And disclaimer lang sa mga kasama ko na makakabasa nito, hindi po ako nabo-bore sa class natin kaya niyo ako laging nakikitang nagsusulat or nagdu-doodle. Ibig sabihin lang nun, pinipilit kong maging gising. Kasi kung talagang bored ako, matutulog na lang ako. Dapat yung face-off nila Gamu-gamo at Paru-paro ang ilalagay ko dito. Drafts pa rin eh. Kaya ito muna, mga kahabulan ko ah. Medyo mahaba kaya I expect walang magbabasa nito (sana meron).

I hate taxi drivers. Although I don’t generally think that all taxi/cab drivers are crooks, morons and/or assholes, but let just say for argument that most of them are. For someone who works on a night shift, like I do, we are most likely left with no other choice but to take a cab to work or else brave the dark city streets infested with crooks, morons and/or assholes.

For around 3 years, I’ve worked my way around the Metro via taxi. Kahit gaano kalayo pa yan, hanggat may magsasakay sa akin na taxi, magta-taxi pa rin ako kahit magkano pa ang babayaran ko. Kaya naman nabura na sa isip ko kung paano mag-commute (e.g. jeep, bus, MRT/LRT and the likes). Kaya naman siguro nakasakay na ako sa taxi ng halos lahat ng uri ng driver. I consider them all now my Frenemies. Kaya ito, inipon ko:

Driver Type: Choosy
Motto/Tagline: “Hmpf”
Favorite song: “I still haven’t found what I’m looking for” by U2

Sa mga ganitong uri ng driver ako buwisit eh. Namimili ng pupuntahan. Kaya naman natutunan ko na kung paano gumanti sa kanila. Choose one of two: Pagbagsakan ng pinto matapos silang murahin or pakyuhan; Pwede ring, wag mo na pagsarahan ng pinto.

Driver Type: Mangmang
Motto/Tagline: “Paki-turo na lang po ang daan…”
Favorite Song: “Where are you going” by Dave Matthews Band

Nakakainis din itong mga ito (actually lahat ng mga driver na maisusulat ko pa ay kinaiinisan ko). Bakit ka naging taxi driver kung hindi mo alam kung saan ka pupunta? Pero mabuti nang ganito kaysa sa naunang uri ng driver. Pero ang mahirap lang kapag pagod na pagod ka na at gusto mo na lang matulog sa taxi ay kailangan mo pa kung saan dadaan at pati siguro kung ano tatapakang pedal eh. Kaya sinasabihan ko, “Kaya ako, hindi ako magiging call center agent kung hindi ako marunong mag-english”

Driver Type: Parent
Motto/Tagline: “Matalino man ang matsing, naiisahan rin” (Hayup to, ginawa pa akong kapatid ni Kiko Matsing)
Favorite Movie: Ocean’s Eleven, Twelve, Thirteen and the likes.

Napansin ko rin lately, lumalaki ang binabayaran ko sa taxi. Normally, around PhP80 lang ang binabayad ko sa taxi from Buendia-P.Tamo to Global City. Pero napansin ko madalas pagpasok ko pa lang, hindi ko pa sinasabi kung saan ako pupunta, naka-flagdown na yung metro.

Driver Type: Ermetanyo
Motto/Tagline: “The end is near”
Favorite Song: “My Way”

Masaya makasakay sa taxi na ganito ang driver. Sila yung palaging may advice sa’yo. Opening Spiel nila: “Call Center ka?” Tapos nun hahaba ang usapan kahit ang sinabi mo pa lang, “Opo”. Pangangaralan ka niyan tapos pagbaba mo ng taxi feeling mo napakasamang tao mo na. Pero parang tipid ka rin kasi para ka na ring kumunsulta sa Therapist.

Driver Type: Manyakis
Motto/Tagline: “Wow, ang laki ng <d**e, p**e, t**e, or kung ano mang kabastusan>
Favorite Song(s): Kahit ano’ng kanta ng green republic.

May nakapagkwento sa amin dati noong nag-aapply na siya for promotion, sumakay siya ng taxi. At habang bumabiyahe ay hinahanda na niya ang sarili niya at kinakalma ang sarili hanggang sa maabot ang Zen mode, bigla siyang tinanong ng driver: “Pare, naka-kana ka na ba ng tomboy?” Ayun, basag ang Zen mode niya.

Driver Type: ATM
Motto/Tagline: “Barya lang po sa umaga, tanghali, hapon at gabi.”

Minsan nakasakay ako ng ganito ang driver ng taxi. Minsan palusot lang nila ito para mas lumaki pa ang patak ng metro. Kamag-anak sila ng mga Parent drivers.

Driver Type: Commentator
Motto/Tagline: “Alam mo kasi ang problema sa …”
Favorite Song: “Hoy Gising”

Mga avid listener ng AM radio. Laging nakaabang sa mga balita ng mga kurakot na government official. Ang tamang approach sa mga ganito ay tumango ka lang nang tumango and after every 3 nods, sabihin mo rin “Aah, oo nga”. Tapos biglang kabit ng earphone. 😀

Driver Type: Mysterious
Motto/Tagline: “…”

Madalas mga matatanda ito. Sila yung mga driver na walang imik. Ideal na driver. Kahit hanggang sa magbayad ka hindi ka pa rin kikibuin. Endangered Species sila.

Driver Type: Racer
Motto/Tagline: (hindi nakakausap, kasi abala kang magdasal)
Favorite Song: “Born to be Wild”

Para sila laging mauubusan ng kalsada. Mainam kapag nagmamadali ka na kasi hinahabol mong huwag ma-late para makakuha ka ng incentive dahil sa malinis mong attendance record.

Driver Type: Uzi
Motto/Tagline: (maraming tanong)
Favorite TV Show: The Buzz

Sila yung either, tatanungin ka ng Tough Ten (or more) questions habang bumabiyahe or silip nang silip sa rearview mirror habang may kalaplapan ka sa backseat (disclaimer: sabi ng mga kaibigan ko)

😀