The Adventures of Kiro

25 05 2010

[Babala: Ang sumusunod na poste ay dulot ng matinding pagka-GEEK ni MD. Pwedeng patulan wag lang asarin. Reader discretion is uhm, uhm… Basta bahala na kayo. Eh sa ito ang pumasok sa isip ko eh]

Ito ay litrato ng isang Tigrex at ng matapang na Hunter na nangangarap malipol ang pinaka malupet na halimaw sa Pokke Village (totoong pangalan yan ng lugar sa game). Ito ang kinaadikan ko ngayon, Monster Hunter Freedom Unite. Although, mag-iisang taon na akong naglalaro nito, ngayon lang ako muli nakatutok sa paglalaro nito. Buwiset nga lang at hindi na ako nakaalis sa HR2 (Hunter Rank 2).

Una akong nahumaling sa larong Patapon 2. Nilalaro kasi ito ng agent ko. Nakyuryus ako kung ano yung laro niyang may ubod ng cute na tunog. Ayun, lagi akong nakikisabay sa lunch niya para lang makilaro ng PSP niya. Dahil sa ganap na inggitero ako, napabili rin ako ng sarili kong PSP console at doon na nagsimula ang kaadikan. Ang Patapon 2 ay pambatang laro kung maituturing. Gamit ang mga keys na Square (Pata), Circle (Pon), Triangle (Chaka), at X (Don), pipindutin mo ang mga chants gaya ng PATA-PATA-PATA-PON (which means to charge or move forward) para talunin ang mga Karmen! Ang magpapahirap nga lang dito ay kailangan mong i-sabay sa rhythm ng drum beat ang bawat pindot kundi madadapa ang mga Patapon at magiging vulnerable sa mga attack ng alagad ni Karmen o ng kung sinumang halimaw.

I-click ito para mapakinggan ang ubod ng kyut na opening song ng Patapon.

Nakakaaliw, nakakalibang, ang Patapon ay madaling laro kung tutuusin kasi hindi mo naman kailangan masyadong tumingin sa screen para malaro. Kailangan lang alam mo ang weakness ng kalaban mo at kung paano aayusin ang mga alagad mo.

3 or 4 months ko lang nilaro ang Patapon. Natapos ko rin agad, at nabagot nang muli ang batang si MD.

Naalala ko bigla na may nag-suggest na laruin ko rin ang Monster Hunter. Akala ko noon ito ay parang Pokemon din. Ibang-iba pala. Sa graphics pa lang, para ka nang dinala sa mundo nito.

Mahirap sa simula kasi kailangan mo muna matutunan ang basics: Weapons, Armors, Use of Materials. Kailangan mo ring pag-aralan kung paano gawin ang mga sumusunod: Gather, Cook Meat, Combine Materials, Fish at Mine. Ang nakakatuwa, kapag nalaman mo na ang mga yan, maaari ka nang magsimula sa una mong Quest mula sa Village Elder. Simple lang sa una, mga gathering Quest. Pero susunod niyan Slaying Quests na at ang pinakamahirap, Hunting Quest kung saan papatay ka ng isang malakaing Halimaw. Although sa simula, isang hamak na Gendrome (parang T-Rex na kasing laki ng Character mo lang halos) pa lang ang papatayin mo. Paglalaruan mo ang combination ng Armor at Weapon. Tactics and Skills ang kailangan para matagumpayan ang isang Quest. Para sa akin, ang pinakamahirap na napatay ko ay isang Plesioth. Hindi naman sa malakas ito, kundi napakailap. Sa mga naglalaro nito, malamang isa rin sa pinaka ayaw niyo ang pumatay ng Plesioth. Ang mga water creature, tatapatan mo ng Fire Weapons.

Nakakaaliw! Kaso nga lang, pagkatapos mong maglaro masakit na ang mga daliri at braso mo.

Pampalipas oras ko ngayon yan. Kaso nga lang, kapag nasimulan ko na, madalas nakakalimutan ko na rin matulog. Ayun, bangag ako sa trabaho kanina. Paglabas ko ng trabaho, na-realize ko 24 hours na akong gising. Halos alas-sais y medya na ng umaga ako nagising nung Lunes eh.

Ang moral lesson ng posteng ito? Wala. Or kung meron man, malamang hindi ko natutunan. Nag-enjoy naman ako sa mga oras na nasayang ko kakalaro ng PSP eh. Masakit nga lang yung thumbs ko at yung wrist ko. Kung may anak ako ngayon, bibigyan ko ba ng PSP? Uhm, depende. Kung marunong na siyang magbasa at magsulat ng pangalan niya, sige bibigyan ko. Kaso bibigyan ko ng boundaries. Pagkatapos ko muna maglaro.hehehe

Bago ko nga pala tapusin ang posteng ito. Sa mga naglalaro naman nito, penge naman ng tips oh. Kasi yung mga ka-Adhoc ko dati sa office hindi ko na nakikita eh.

Shucks, I’m such a Geek!

Dagdag: Kayo? Ihayag ang inyong kinaaliwang Video Game.  Maaari ring ihayag ang mga larong kalye na nilaro nung kabataan.





Spectacular!

18 05 2010

Matagal-tagal na rin akong tumitingin sa mundo gamit ang antipara. Nagsimula noong kolehiyo ako, unti-unti nang lumalabo ang paningin ko.

Akala ko noon, mga matatalino lang ang nagsusuot nito. Totoo pala!

Sinubukan ko dati noong bata pa ako na suotin ang salamin ng Mama ko. Ayun, pag-uwi ng bahay, nagsuka ako buong araw!

Mabalik tayo sa unti-unting paglabo ng mga mata ko. Akala ko noon, normal lang na nakakalampas na ang mga Jeep na sinasakyan ko pauwi bago ko mabasa ang signboard. Iniisip ko baka naman kasi kapag gabi lang lumalabo ang mata ko. Hanggang sa kahit umaga, hindi na ako nakakarecognize ng mukha ng tao.

Hinala ko, dahil ito sa pagbabasa ko ng libro kahit madilim. Kahit kasi bago matulog, may bitbit pa rin akong libro. I used to share rooms with my older brother. Nauuna siyang matulog at kapag nawili ako sa pagbabasa, minsan magigising na lang yun at bubulyawan ako na patayin na ang ilaw. Kahit na patay ang ilaw, tuloy pa rin ako sa pagbabasa gamit ang ilaw ng cellphone. At alam niyo naman kung gaano kaliwanag ang mga naunang cellphone.

Matagal rin bago natigil ang masamang habit na iyon.

Dumating ang panahon at hindi na ako umuupo sa likuran ng klase. Hindi ko na nagagawa ang mga nakasanayan ko – matulog sa klase, mangodigo, makipagkulitan, makipagkopyahan, makipagdaldalan, mag-drawing ng professor, at kung anu-ano pa. Napilitan rin akong pag-aralan mabuti ang asignatura, dahil siguradong kapag may tanong ang guro, magtatanong iyon sa taong nasa harap.

Hanggang sa nagpagawa na rin ako ng salamin. Nakakapanibago. Maraming gawain noon ang may kahirapang gawin kapag naka-salamin gaya ng paglalamutak ng mukha kapag nababanas ka o ang pagpupunas ng pawis sa mukha. Pero napansin ko na nagsimulang seryosohin na ako ng mga tao simula noong nagsalamin ako. Nanalo ako ng sa isang patimpalak ng mga manunulat.

Pagpasok ko naman sa pagtatrabaho, nadiskubre ko naman ang contact lens. Marami nanibago at nagustuhan ang sinasabi nilang pagka-aliwalas ng mukha ko kapag hindi ko suot ang mga salamin ko. Pero noong panahon na noong nag-apply ako ng promotion para maging Team Leader, pinayuhan akong magsuot ng salamin sa Interview ko. Ayaw raw kasi ng Site Director ng mga bata. Sinunod ko ang payo niya at nakapasa nga naman ako.

Malayo ang narating ko sa mga salaming ito. Ang mga salaming ito ang tumulong sa akin upang makita ang mundo ng mas malinaw – may direksyon. Maaari akong magsuot ng contact lens para maging kaaya-aya sa mata ng iba, pero mas marami pa rin akong magagawa suot ang mga salamin na ito. Pwede akong matulog, mag-swimming, magpuyat at kung anu-ano pa.

I may look like more of a dork when I wear it… at least, uhm…

Yeah, who am I kidding! Ok, I look like a dork! Whatever!

😀
Gusto pang magbasa ng tungkol sa salamin? Dalawin ang Pitong Maskara