My 2011

27 12 2011

The year’s about to end and I figured it’s just timely enough for me to look back into the year that was.

  • First year anniversary of Run, MD! Run!
    • Run, MD! Run! Was created for the main purpose of encouraging me to run at least twice a month. Well, so far, I’ve only managed to run twice this year and with 4 days left of this year, I don’t think that number’s gonna increase. But anyhow, thanks for everyone who bid their greetings for this milestone.
  • I didn’t get the promotion I applied for but I got in to a leadership training
    • Yes, I got depressed for quite a long time after that and actually considered choosing another job but after a few months, I got in to this leadership training and I am now on a manager relief role. I’m not yet there, but I’m getting there. But it’s one hell of a path to get there. I just hope I survive (but please let me get the promotion).
  • I went to Singapore
    • It was better than Hong Kong. I enjoyed it because there’s more to see in Singapore than in Hong Kong and it’s easier to get along with the locals since they speak and understand functional English. But then I had less money when we went to Singapore than when we went to Hong Kong. I don’t know. Maybe it’s just that Singapore’s more expensive than Hong Kong.
  • Photography
    • I got into photography shortly after the Singapore trip. I enrolled in a Basic Photography class. My expectations: a class full of clueless brats who can afford a DSLR. Reality: a whole bunch of semi-professionals who enrolled to Basic Photography to get through Advanced level then to Wedding/Landscape Photography. Ending: I felt like crap. All my photos are worse than when I took them using my very first camera phone. Only with a bigger file size. Fuck.
  • Busy, busy, busy
    • I became so busy with the leadership program then photography, then work, then sleeping. I was so tired on weekdays that I have to allot a day during the weekend just to allow myself to get back all the hours I lack in sleep. In the end, I couldn’t pay much attention in my leadership class; I was so busy with work that I didn’t had the time to properly plan my finale photo for the class that the critic that I got from my photo was “inappropriate” and “amateurish”; I was so mad most of the time that I got in to so much verbal fights that I thought I’m going nuts and I considered getting into an anger management class. But I thought it’s another time I had to subtract from my restless week… bad idea.
  • Fat
    • I started the year weighing 140lbs. That’s why I wanted to run to lose some of that weight and then get into a gym to turn that fat into lean muscles. Didn’t happen. Like I said, I was so busy that lack so much sleep and I compensated with eating just so I won’t disintegrate at work. Now I weigh around 160lbs and my neck started fusing with my face, I lost my jaw line.
  • Rufus and Rover
    • We bought Rufus for my birthday but then a week later he died of canine parvo-virus. A month later, we bought Rover and we thought we’re gonna keep him forever. Life is a bitch and decided to fuck me and took Rover from us after 3 months. I’m gonna tell you more about this on my next post. But before I do, let me just say, “Fuck you, life, for taking Rufus and Rover from us”.
  • Bankruptcy
    • Because of the vet bills and medicines and all other expenses with Rover and Rufus, I drained my savings account dry. I didn’t get to spend Christmas with my older brother who happens to be the only one in my family who’s still in the country but then probably already hates me for not spending Christmas with him. I didn’t get to see my nephews and youngest who was born on Christmas day because I don’t have money: money to give them and money for a jeepney ride to their houses.

There’s a lot more but I can’t say it here. But I think that’s more than enough reason why my 2011 sucks big time and this is what I have to say about it…

Although there were some ups but the downs far outweigh it so yeah… F**K YOU 2011.

So what if the world’s gonna end on 2012, it sure beats living 2011 all over again.


Disclaimer: You’d probably think that I have the rich kid problem, but let me just point out that I’m not really complaining. I’m just contemplating on how bad the year was for me but yet I’m still alive. If 2011 is this much suck-y for me, then the future looks bright since it couldn’t get any worse than that…


I think…


I hope.

Wanted, Kuya

29 01 2011

Sila ang mga pamangkin ko. Si Vhon ang nasa kaliwa, si Vince ang nasa kanan. Hindi ako yung astronaut. Sa litratong ito, makikita niyo ba kung sino ang mas pilyo? Clue, hindi yung astronaut.

Born a day after I turned 21, Vhon came in the most unexpected time. I remember he was the cutest little baby, walang bias. Para siyang si Jose Rizal, maliit ang katawan at malaki ang ulo. Si Kuya ko ang kinuhang ninong alinsunod sa nakasanayang tamang order ng pagpili ng ninong kahit na anong pilit ko na ako dapat kasi magkasunod lang kami ng birthday.

Nung lumalaki si Vhon, napansin kong napakatahimik niyang bata. Kapag may kakausap sa kanya, titignan lang niya; laging nakanganga. Todo effort patawanin or pangitiin kapag kinukunan ng picture pero hindi naman suplado or matatakutin sa tao.

Vince was born 2 years after his Kuya Vhon. Nauna akong pumunta sa center nung pinanganak siya. Siguro dahil sa ako ang naunang nagpunta nung pinanganak siya or alinsunod din sa nakagawian, ako ang piniling ninong.

Masungit, suplado at moody. Laging nakakabit sa nanay niya.

Naging busy ako sa trabaho kaya hindi ko nasubaybayan ang paglaki ni Vince. Nakita ko na lang siya ulet nitong December. Umuwi kasi sila mama at papa para dito magbakasyon; unang beses nilang makikita ang bunso nilang apo. Nagulat ako na ibang-iba na ang batang dati’y ayaw magpakarga sa akin. Ngumiti siya at tinawag akong “Dada” (tawag kasi ng mga kamag-anak ko sa akin ay Dan-dan). Pagsambit ni Vince ng Dada, pakiramdam ko kilalang kilala niya ako kahit na dun lang niya ako ulit nakita.

Napansin ko minsan habang naglalaro silang magkapatid, kasama ang mga anak ng mga pinsan namin, na si Vhon ang mas tahimik di tulad ni Vince na paikot-ikot at panay interact sa ibang kalaro. Nakuha ni Vince ang ugali ng daddy niya at nakuha naman ni Vhon ang ugali ko. Maya-maya pa’y dumating na ang kalaro nilang isang malaking bully. Pinagkukuha ang mga laruan at tinulak si Vhon. Hindi nag-react si Vhon at biglang lumapit si Vince at tinulak ang tumulak sa kuya niya. Nung umambang gaganti ang bully sa kanya, bigla namang sumipa si Vince para hindi na makalapit sa kuya niya ang bully. Syempre, bilang tiyuhin nila kunwari sinaway ko ang violence, pero sa loob ko tuwang-tuwa ako.

Don’t get me wrong, hindi ko tinuturuan na maging bayolente or basag-ulo ang mga pamangkin ko. Lalong hindi ko tino-tolerate ang sakitan. Ang kinatuwa ko ay kung paano pinakita ni Vince ang pagmamahal niya sa Kuya niya. Napansin ko na everytime may umaaway sa kuya niya, lumalapit siya sa kanya at hinaharang ang umaaway at pinagtatanggol ang kuya niya.

Dito ako naiinggit sa kanila. Hindi kasi ganun ang mga kapatid ko. Although we grew up together, magkakaiba ang paglaki namin. Si kuya, tahimik lang at hindi nakikisalamuha sa tao kahit kamag-anak. Yung bunso, lahat ng kapitbahay kilala. Ako, yung kilala ko lang kinakausap ko. Hindi ako lumaking may kakampi. Kaya naman nung nagkamuang na ako at nagkaroon ng kakayanang kumita ng pera, bumukod na ako sa mga kapatid ko. Bagay na hindi maintindihan nila mama.

Kapag naaalala ko ang mga pamangkin ko, naiisip ko kung paano ba dapat ang mga magkakapatid. Mas magkatugma ang DNA ng magkapatid kaya dapat mas malalim ang ugnayan. Naiinggit nga ako sa mga kwento ng magkakapatid na sobrang close. Minsan kapag may nakakausap ako, iniisip ko na sana, swap na lang sila ng mga kapatid ko. Hindi naman kasi uso ang heart to heart talk or bonding sa pamilya namin.

Tinitignan ko lagi ang mga picture ng mga pamangkin ko. Nakakatuwa lalo na kapag magkaparehas ang mga damit nila. Naaalala ko noon na sa lahat halos ng picture naming magkakapatid, lagi magkakaparehas ang damit naming. Naiisip ko tuloy, kung ang ugnayan naming magkakapatid ay gaya ng sa mga pamangkin ko. Sana nung may umaaway sa akin nung bata ako, may nagtatanggol din.

Posted with WordPress for BlackBerry

Viva! Soy un millonario!

22 11 2010

Now that I am a millionaire, I will…

  • Still work in the office as a Researcher. I don’t want anyone to think that I’ve gone conceited because of my easily earned wealth. I’ll still work there because I want to answer questions like, “Why do you still work here, when you can practically buy the Company?” with “I want to remain grounded. I built a family in this job as a researcher and the wealth that I’ve earned is nothing compared to the relationships I had built working in this company. Besides, I want to keep myself busy aside from the trips my butler has set for me for the whole year.”
  • Learn how to speak Spanish and start talking to anyone I look down to in Spanish like in Soap Operas where the Hacienderos converse to their slaves. “Tonta” or “Vamos, Indios”!
  • Buy a car. Just one car to drive myself to work. The limo is for when I’m too lazy to drive for myself.
  • Buy a yacht and invite everyone to a party. I’ll invite Oprah Winfrey and tell her that I’m buying her. I’ll invite Willie Revillame and have him bend over while everyone pins a tail on his arse!
  • Buy a timeslot on ABS-CBN. I’ll make sure it’s the primetime slot. This is where I’ll air all my video-blogs.
  • Have Vicky Bello perform a liposuction on me and make David Beckham dip nachos on my fat so I’ll be the sexiest man alive.
  • Announce that August __, is the international day to adore me. All posters in EDSA should be brought down and replaced by pictures of me from when I was a baby until I’m all grown up. A program will then be held in MOA concert grounds to be hosted by Toni Gonzaga and Mariel Rodriguez to honor my existence.

Protected: The Beautiful Letdown

2 11 2010

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Sana nabibili ang…

11 09 2010

I know, previously naihayag ko ang mga frustration ko sa pagiging dukha o sa hindi gaanong kayamanan. Pero hayaan niyo naman na ihayag ko ang mga bagay na sa katayuan ko ngayon, let me say again for the record na hindi ako mayaman, ay mga mahirap nang maatim. Kung sana lang nabibili ang…

  • Tulog

    Hindi kaila sa lahat na isa sa down-side ng pagiging kolzenner ay kulang ka lagi sa tulog. Andyan yung pauwi ka pa lang eh nasa utak mo na yung kamang hihigaan mo. Sana may makaimbento ng mga sasakyang pampubliko sa pinas na may higaan na at diretso na sa kwarto mo. Kung may pagkakataon mang makatulog, bihira akong makakuha ng mahimbing at diretsong tulog. Andyan yung magigising ka kasi yung kapitbahay naaliw mabuti sa pinapanood o may asong kakahol kasi may kumatok na kartero (muntik ko na makalimutan tagalong ng Mailman). Kung isang mapayapang tanghali naman, magigising ka naman sa init kasi nag-brownout or hindi lang nakayanan ng erkon. Kung minalas-malas ka, lahat ng bagay sa buong universe ay pumirma na sa pagtulog mo kaso hindi ka naman makatulog kasi… wala lang! Trip lang ng diwa mong sariwain lahat ng lyrics ng mga kanta o mag-shimmering flashback sa nakaraan kahit na may bitbit nang pouch ang eyebags mo!

  • Oras

    Although hindi naman talaga kolzenner ang pinapasukan ko, or yung trabaho ko mismo, sa gabi pa rin kailangang mag-trabaho. Gahol sa oras madalas. Pilit hinahabol ang isang bagay na hindi naman mahuhuli. Paglabas ng trabaho, oras naman para mag-enjoy or magpahinga. Marami akong kasamang mga pamilyado na. Sila yung ubod ng hirap ayaing tumambay muna or lumabas lalo na sa weekend kasi syempre naman, iyon lang ang oras nila sa pamilya nila. Sa akin naman, nauubos ng tulog at pahinga ang oras na sana ay ginugol ko para matutong mag-maneho (kahit wala akong tsikot) or magbasa ng libro para may matutunan naman (hindi yung puro sign-board na lang ng bus o laman ng kyumpyuter ang nababasa) or magtatakbo ulet para hindi na lumaki pa lalo ang tyan ko.

Kanina sa opisina dinaing ko ito. Sagot ng ungas kong kasama: “Oo naman, nabibili yan… mag-resign ka!”

Nagimbal ang mundo ko, peeps. Nag-shimmering flashback tuloy ang isip ko sa mga panahong wala akong trabaho at one-scratch-one-beak ako! Yung panahong ako’y nakatihaya sa sahig hanggang sa tubuan ako ng kabute at kabisado ko ang program sa radio at lifestyle network. Yung panahong lahat ng tulog at oras sa mundo ay nasa akin. Yung panahong inggit na inggit ako sa mga kakilala kong may pang-text araw-araw samantalang ako wala kahit pang reply sa napakaimportanteng text!

So mga bata… ano ang natutunan niyo kay MD ngayon?

If I were rich

4 09 2010

I wanna be a billionaire so freakin’ bad

Well, not so much that I’d become high profile, can’t get to places without a bodyguard or paparazzi following you, or people plot murderous plans to gain my wealth. Gusto ko yung tama lang.

Minsan narinig ko mga katrabaho ko nag-uusap.

Richguy1: Sasabay
ka ba mamaya? (they apparently carpool)

Richguy2: Hindi, umuulan kasi kaya may dala akong kotse

MD: (nakisabat) naks, rich kid! Imbes na payong ang dala, kotse ang dala!

O kaya naman, I’m rich enough that I go to work just to keep myself busy or I do it just for fun. O kaya naman, linya ko kapag sweldo na: “Huh?! Sweldo na naman?! Saan ko naman kaya ilalagay yung barya ko?”

Hindi naman ako nagrereklamo. Sa katunayan, masaya akong lumaki ako sa payak na pamumuhay. Nagpapasalamat ako sa magulang ko na tinuruan kaming pasalamatan ang lahat ng mayroon kami at pag-pursigihan ang lahat ng gusto makamit. Naawa lang ako sa sarili ko everytime papasok ako sa trabaho at umuulan. Gamit ang payong na humatsing lang ako ay babaligtad na, nag-aabang ako ng masasakyan na tumatagal ng 15 to 30 mins. Minsan, nakita ko ang sarili ko na parang yung lalake sa commercial ng bangko na nagsasabing, “Someday, I’m gonna have my own car.” So sad, mga tsong! Tapos biglang matatalsikan ka pa ng tubig ng isang rumaragasang Expedition! So sad, indeed! Daig ko pa ang inaping bida sa isang Soap Opera na pinagbibidahan ni Juday or ni Santino.

Minsan naisip ko, ano kaya pakiramdam ng pinanganak kang mayaman na? Napapag-usapan namin madalas yan.

Kakiskisang siko sila Ayala, Araneta, EDSA, at sila Kris. Breakfast in Hong Kong… followed by brunch in Dubai… lunch in Italy… dinner in Paris… weekends in Santorini… haaay inggit me much!

Tapos on a weekday, if you can’t sleep, you’ll drive out to anywhere in the Metro on your <insert high-end car’s name here>.

Naisip ko bigla, baka may down side din naman ang pagiging rich. Although hindi ko pa malaman ngayon kung ano man yun, ang alam ko na masaya ako ngayong nakaranas ako ng paghihirap sa buhay ko noon. Dahil ngayong nakakaluwang ng kaunti at Taxi na ang sinasakyan hindi na jeep, or naglalakad, mas nakikita ko ang rason kung bakit ko kailangan pagdaanan ang lahat. Mas maa-appreciate mo ang bunga ng lahat ng pinaghirapan mo. Mas iva-value mo lahat ng bagay na kahit paano ay nakamtan mo.

Ngayon masaya pa rin naman akong kakiskisang siko ko ang mga taong hinubog din ng payak na buhay, pinatatag ng paghihirap at pinayaman sa mabubuting loob. Breakfast at my house… followed by yosi brunch in the streets… lunch at work… dinner at my house at weekends with Nani! Oha!

Then again, masarap pa ring mangarap.

O Aking Irog!

6 08 2010

Pagbalik ko sa trabaho, may natagpuan akong “Love Letter” sa aking locker (Pasensya na JKuli, hindi ko talaga matagalog yun eh). Maghinay-hinay muna, dahil hindi naman nakapangalan sa akin ang liham na iyon. Siguro nagkamali lang ng hulog yung taong nagpadala ng liham o nilagay doon ng pinagpadalhan. Ewan ko. Basta, natawa lang ako sa kung ano ang nakasulat. Sa wikang ingles ang liham kaya isasalin ko ito sa wikang gamay na gamay ko hindi talaga.

Mahal kong Momay
(hindi tunay na pangalan),

Gusto kong makausap kang muli…
Makita kang muli…
Makasama… makayakap…
Gusto kong ikaw lang ang kapiling habangbuhay…
Gusto kong tumanda kasama ka…

(hindi rin tunay na pangalan)

Agad ko itong pinakita sa mga kasama ko at sama-sama naming pinagtawanan at pinandirihan ang liham. May numero pa ito sa tupi ng liham na para bang hinahangad ni Noah na tawagan o i-text ni Momay. Lalo kaming nandiri! Pagtapos ay amin ring itinapon ang liham.

Naisip ko bigla, bakit kami nagkagano’n? Lahat naman kami’y mga nakakaranas o nakaranas na ng aming tikim sa pag-ibig pero bakit gano’n ang reaksyon namin sa liham na iyon. Oo, may pagka-baduy ang nilalaman ng liham pero hindi ba lahat naman tayo dumaan rin sa gano’n?

Naalala mo noong ika’y nagbibinata o nagdadalaga na sa tuwing dumadaan ang napupusuan eh hindi ka magkahumayaw sa pagtatago sa ilalim ng upuan mo na parang nakikita ka niya? Pero sa loob mo ay kinikilig ang lahat ng buto mo’t kalamnan.

Pag-uwi ko galling opisina at habang naglalakad papunta sa bahay namin, naisip ko ang lagay ng relasyon naming. Nasaang yugto na ba kami? Minsan parang nakakasawa na. Araw-araw na nakikita… minsan nakakainis pa… nakaka-urat!

Siguro normal nang nangyayari sa isang relasyon ang ganito. Plateau-nic stage daw sa wikang ingles. Yung hindi naman bumababa ang lebel ng pag-ibig kundi,”Steady” lang. Hindi nadaragdagan… hindi rin nababawasan.

Pero naisip ko, kung nasa ganoong estado na kami ng aming relasyon, ang susunod ba ay pababa na? Magiging isa na naman ba ako sa mga taong kumakapa sa kawalan at naghahanap ng iibigin muli?

Naisip ko rin ang napakaraming mag-irog na naghiwalay. Naisip kong nakakapanghinayang namang isipin na sa tagal na pinagsamahan, sa dami ng pinagdaanan, ang dalawang taong nagsimula ng may napakaraming bagay na magkaparehas ay maghihiwalay bilang dalawang magkaibang nilalang.

Pagdating sa bahay at pagbukas ko ng pintuan, nakita ko siya at muling napalagay ang loob ko. Naroon siya at ako’y sa kanya. Muli kong natikman ang kanyang halik at naalala kung bakit kami ang magkasama. Muli kong nalaman kung bakit sa kabila ng minsanang pagka-irita ko at kawalan ng pasensya niya ay magkasama pa rin kami. Muli kong naisip na dapat ipagpasalamat ko ang bawat saglit na nakikita ka. Muli kong naisip na sa kabila ng tampuhan, awayan at kung anu-ano pa ay yumayakap ka pa rin sa akin.

Pag-ibig nga naman!